Echo modlitwy i życia, czyli mini czytelnia karmelitańska, w której znaleźć można drobne okruchy słów, myśli, czy refleksji naszych sióstr, które udało się wyciągnąć z karmelitańskich szuflad. Niektóre teksty powstały jakby mimochodem, zrodziły się w sercu podczas modlitwy, zwyczajnej codziennej pracy, inne są echem głębszej refleksji, lektury Biblii, smakowania i wnikania w glebę codzienności. Będą tu zatem poezje, nowicjackie odkrycia pod tytułem: biały welon o…, biblijne migawki pisane słowem i obrazem, echo lektur, rozmaite tematy związane z wydarzeniami życia, czy inne jeszcze teksty… na tle zdjęć wykonanych przez nasze siostry. Tutaj też, w zakładce muzyka, zbierać będziemy to, co ukazało się na naszej stronie w dźwiękowej formie.

SŁOWO – Biblijne migawki…

Kim jest człowiek

Biblijne migawki

Dodano: 01 listopada 2018

Kim jest człowiek, że o nim pamiętasz… (Ps 8,5)

Ja i tylko Ja jestem twoim pocieszycielem.
Kimże ty jesteś, że drżysz przed człowiekiem śmiertelnym…
ciągle, po całych dniach obawiasz się. (Iz 51,12-13)

 Kimże ty jesteś – to znaczy, czy wiesz, kim jesteś, jaka jest twoja godność, kto jest twoim ojcem, jakie są twoje korzenie, jakie dziedzictwo? Ten izajaszowy werset można by przeczytać także w ten sposób: przypomnij sobie, kim jesteś i przestań się lękać – przecież to Ja cię ochraniam, wspieram, jesteś Moim. Co więcej, fragment ten kończy się słowami Boga: W cieniu Mej ręki cię skryłem i powiedziałem Tyś moim ludem ( Iz 51,16) – i nikt nie wyrwie ich z Mojej ręki (J 10,22-30) dopowie Jezus w Janowej Ewangelii.

s.E.    

Góra zaufania i mocy

Biblijne migawki

Dodano: 15 lutego 2018

Góra zaufania i mocy

Ci, którzy Panu ufają, są jak góra Syjon,co się nie porusza, ale trwa na wieki.
Jak góry otaczają Jeruzalem: tak Pan otacza swój lud i teraz, i na wieki.
(Ps 125, 1-2)

Dwa wersy mówiące o górze – raz jako obrazie człowieka ufającego – stałego, nieporuszonego wobec nawałnic i przeciwności, potem jako obrazie Boga, który otacza swój lud wałem ochronnym podobnym do gór otaczających Jeruzalem. Ta Jego stałość i niezmienność uczy nas, przekonuje i uzdalnia do bycia stałymi w ufności – złożeniu naszego kruchego życia w Jego dłonie, by stać się mocnymi Jego mocą.

Tak, Pan swój lud otacza i nieustannie mu towarzyszy, jak mówi święty Paweł:  Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a ta skała – to był Chrystus (1 Kor 10,4).

s.E.

Ciemności zamienię dla was w światło

Biblijne migawki

Dodano: 14 listopada 2017

Ciemności zamienię dla was w światło…

 Kto chodzi w ciemnościach i bez przebłysku światła,
niechaj imieniu Pana zaufa i niech na swoim Bogu się oprze! (Iz 50, 10)

Gdy chodzimy w ciemności i brak nam światła, bardzo szybko i łatwo przemawia do nas nasza ciemność językiem lęku, zwątpienia, zamieszania czy beznadziei. Wyciągnąć pewnie rękę w mrok, by się oprzeć na ukrytej w nim Obecności, pozwala jedynie wiara, wtedy gdy staje się zawierzeniem, kładąc na szali własne życie. A wówczas można iść pewnie i spokojnie nawet w ciemnościach:

Sprawię, że niewidomi pójdą pójdą po nieznanej drodze, powiodę ich ścieżkami, których nie znają, ciemności zamienię przed nimi w światło, a wyboiste miejsca w równinę. Oto są rzeczy, których dokonam, a nie zaniecham – mówi Pan. (Iz 42, 16)

 s. E.

Ku pięknej ziemi

Biblijne migawki

Dodano: 15 września 2017

Ku pięknej ziemi

On woła swoje owce po imieniu i wyprowadza je… (J 10, 3)

Znać imię, to znać istotę człowieka, znać go do głębi. Bóg przenikając głębiny naszego serca i życia wie, z czego ma nas wyprowadzić, zna nasze zapętlenia, słabość, kruchość i grzech. Zna też drogę, by nas bezpiecznie wyprowadzić z więzienia, w którym żyjemy.

Mogę być pewnien, że każdy moment mojej życiowej wędrówki poddanej Jego prowadzeniu jest drogą, bym wreszcie wziął w posiadanie piękną ziemię, którą poprzysiągł Pan przodkom naszym (Pwt 6, 18) – jak obiecał nie tylko Izraelitom mozolnie wędrującym do ziemi obiecanej, ale każdemu z nas.

s.E.

Mały płaszcz Samuela

Biblijne migawki…

Dodano: 1lipca 2017 za karmel.pl

Mały płaszcz Samuela – szata naszej miłości

„O tego chłopca się modliłam i spełnił Pan prośbę, którą do Niego zanosiłam. Oto ja oddaję go Panu po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany Panu. (…) Matka robiła mu mały płaszcz, który przynosiła co roku, gdy przychodziła wraz z mężem złożyć doroczną ofiarę”.

(1Sm 1,27-28; 2,19)

Ilekroć uczestniczę w karmelitańskich obłóczynach, zadziwia mnie, jak bardzo nowa szata zmienia osobę.  Obszerny, brązowy habit, z szerokimi i długimi rękawami, zakrywa cała sylwetkę, welon zasłania włosy, biała toka szczelnie okala twarz nadając jej mniszego wyrazu, a sama zainteresowana czuje się przez moment, jakby trafiła do kostiumowego przedstawienia sprzed wieków. Wszystko wydaje się duże, długie, nie do ogarnięcia. Najmocniej tego się doświadcza choćby przy pokonywaniu schodów, gdy wciąż trzeba myśleć, którą część habitu podnieść wchodząc, a którą schodząc, by się nie potknąć – zwykle u początku robi się to dokładnie na odwrót! Habit wydaje się naprawdę za duży i można się w nim prawie zgubić, czy zaplątać, gdy pierwsze razy próbuje się go ubrać, by zdążyć na poranne modlitwy. Tak, do habitu trzeba się przyzwyczaić, a w pewnym sensie, dorosnąć, naznaczyć go sobą, uczynić własnym. Brązowy habit, to jakby żyzna ziemia, w którą została zasiana nasza miłość. Potem nosimy go latami. Nikt co roku nie przynosi nam nowego habitu, jak Anna, która każdego roku przynosiła nową, większą szatę, dla Samuela. Rosła jej miłość, rósł jej syn, więc każdego roku, gdy przychodziła do świątyni, przynosiła nową, tkaną szatę.

My natomiast każdego roku odnawiamy nasze śluby. (…) Czytaj więcej

s. E.

Dom Boga w nas

Biblijne migawki

Dodano: 27 kwietnia 2017

Dom-Boga-w-nas-1

Dom Boga w nas

Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie Ciebie wielbiąc. (Ps 84,5)

Niektórzy mieszkają nieustannie w domu Bożym i zasypiają pewnie w największe burze przyrody i życia, bo jak piorunochron, rozciąga się nad nimi moc krzyża wieńczącego dom. Ale wszyscy jesteśmy zaproszeni do zamieszkania w domu Boga jakim jest Serce Jego Syna – Jezusa. I nie trzeba tego domu szukać daleko, bo miłującym Go obiecał Jezus – Przyjdziemy do niego i mieszkanie u niego uczynimy – w jego sercu. (J 14,23)

s. E.