O 2 listopada
Śmierć w Zakonie to chyba jedna z największych łask, jakich można doświadczyć. Kościół nie zapomina w swej modlitwie o nikim, ale cieszy mnie myśl, że pamięć o zmarłych ma w klasztorze tak głęboki wymiar i znaczenie!
Śmierć w Zakonie to chyba jedna z największych łask, jakich można doświadczyć. Kościół nie zapomina w swej modlitwie o nikim, ale cieszy mnie myśl, że pamięć o zmarłych ma w klasztorze tak głęboki wymiar i znaczenie!
Matką w Karmelu i siostrą w Jezusie
przez Boga daną jesteś mi Tereso (…)
Przybliżaj mnie Sercu w Krzyżu otwartemu (…)
Każda siostra wraz z habitem, w dniu obłóczyn, otrzymuje zakonne imię i tytulację – tj. predykat, który nadaje szczególny rys całemu jej życiu.
Mój brzmi: od Maryi – Miłującej Obecności. Dlaczego taki? (…)
On woła swoje owce po imieniu i wyprowadza je… (J 10,3)
Znać imię, to znać istotę człowieka, znać go do głębi. Bóg przenikając głębiny naszego serca i życia wie, z czego ma nas wyprowadzić, zna nasze zapętlenia (…)
Żyje Bóg, przed Obliczem którego stoję… Dodano: 08 sierpnia 2017 Myślę, że na dwadzieścia lat istnienia naszej wspólnoty w Bornem można spojrzeć choćby w kluczu eliaszowego spotkania z Bogiem na górze Horeb, zapisanego w 19. rozdziale pierwszej Księgi Królewskiej. Historia klasztoru w Bornem Sulinowie – Karmelu Maryi, Matki Pojednania – korzeniami swymi sięga Karmelu Matki…
Rozmaite tematy Dodano: 24 lipca 2017 za karmel.pl Ku pełni wolności i miłości – słów kilka o siostrze Immakulacie Adamskiej ocd Pamięć o zmarłej dziesięć lat temu (24.07.2007) siostrze Immakulacie od Ducha Świętego, której doczesne szczątki spoczywają na naszym przyklasztorym cmentarzu, jest żywa nie tylko w naszej wspólnocie, ale wśród wielu innych osób, czego echa…
Rozmaite tematy Dodano: 15 lipca 2017 W przeddzień największego święta karmelitańskiego – Uroczystości Matki Bożej z Góry Karmel – chcemy oddać głos siostrze Immakulacie od Ducha Świętego, której dziesiątą rocznicę śmierci wspominać będziemy za kilka dni (24 lipca). Umieszczając na jej nagrobku słowa: Cała Twoja jestem, Maryjo, wiedziałyśmy, że wyraziłyśmy głebię jej serca. Resztę dopowie…
„O tego chłopca się modliłam i spełnił Pan prośbę, którą do Niego zanosiłam. Oto ja oddaję go Panu po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany Panu. (…) Matka robiła mu mały płaszcz, który przynosiła co roku, gdy przychodziła wraz z mężem złożyć doroczną ofiarę”.
(1Sm 1,27-28; 2,19)